جهت جستجوی محتوای گروه اگزیت، از کلیدواژه مناسب در فیلد مقابل استفاده نمایید. سپس، نتایج در قسمت جستجوی پیشرفته، قابل بهینه‌سازی خواهد بود.

 

کسب و کار آنلاین

کسب و کار آنلاین

پارادایم کسب و کار آنلاین یا تجارت الکترونیک

کسب و کار آنلاین (الکترونیک) به مفهوم کلی شامل تغییر شکل و قالب فرآیندهای کلیدی کسب و کار از طریق به کارگیری فناوری‌های جدید اینترنتی، به منظور انجام مبادلات سمت تأمین و خرید (صنعت) مواد اولیه و خدمات پایه‌ای (برقراری ارتباطات زنجیره‌ تأمین بین سازندگان، فروشندگان، تأمین کنندگان، عرضه کنندگان و به طور کلی ارایه دهندگان کالا و خدمات) از یک سو و سمت مشتریان (بازار) محصولات و خدمات (صنایع پایین‌دستی، واسطه‌ها و مصرف‌کنندگان و یا به طور کلی مشتری)، از سوی دیگر است و نتیجه تغییر شکل، ایجاد ارزش افزوده بیشتر در قالب اتخاذ تصمیم‌های بهتر، افزایش کیفیت محصولات و خدمات در عین کاهش هزینه‌ها و گشودن کانال‌های جدید توزیع محصول و خدمت است؛ در حالیکه براساس تعریف دفتر توسعه جامعه اروپا (OECD) تجارت الکترونیک، معاملات و فعالیتهای تجاری افراد و سازمان‌ها را با استفاده از ابزار‌های دیجیتال در بر می‌گیرد؛ که این فعالیت‌ها براساس پردازش و انتقال اطلاعات دیجیتالی (متن، صدا و تصاویر) صورت می‌گیرند. بدین ترتیب، هدف اصلی کسب و کارهای آنلاین (الکترونیک) افزایش بهره‌وری و تولید ارزش پیشنهادی بیشتر در راستای نظریه ایجاد تمایز و کاهش هزینه پورتر است، و تجارت الکترونیک معاملات اینترنتی سمت مشتریان را در بر می‌گیرد.

با توضیح فوق، چنین استنباط می‌گردد که تجارت الکترونیک زیربخشی از کسب و کار آنلاین می‌باشد، چرا که در کسب و کار آنلاین، تعریف کلیه فرایندهای کسب و کار سازمان از قبیل تولید، تحقیق و توسعه، امور اداری، حسابداری و مالی، مدیریت نیروی انسانی، پشتیبانی و تجارت در بستر ارتباطات الکترونیک تعریف می‌گردد، در حالی که تجارت الکترونیک تنها شکل مجازی فرایند‌های تجاری سازمان (به عنوان یک جزء بنیادی از کسب و کار) انجام می‌پذیرد.

کسب و کار آنلاین باعث می‌گردد تا فرایندهای تجارت، روابط و دادوستد توسعه یافته و فارغ از مرزهای سیاسی، در بستر جهانی جریان داشته باشد، و بدین ترتیب در دهه اول قرن بیست و یکم پتانسیل فزاینده‌ای جهت ایجاد ثروت را از طریق هسته‌های کارآفرین و استارت آپ‌ها به اثبات رسانیده است؛ به نحویکه قوانین تجارت را به شکل بی‌سابقه‌ای دستخوش تحولات اساسی نموده است.

مفهوم کسب و کار آنلاین، با این توضیحات بسیار فراتر از چندین صفحه وب بوده و پارادایمی است که با تغییر اجزاء و عناصر اصلی مدل‌های کسب و کار، نسبت به ارائه راه‌کارهای بهینه جهت مدیریت منابع انسانی، سیستم‌های ارتباط با مشتریان، مدیریت زنجیره تأمین و ... بدون توجه به محدودیت‌های فیزیکی و مکانی مبادرت نموده و مفاهیمی چون سازمان‌های هایبریدی و مجازی، دورکاری، برون‌سپاری، تولید بدون کارخانه و ... صرفاً با توسعه زیرساخت‌های ارتباطی و در راستای توسعه کسب و کار آنلاین تعریف شده است. بدین ترتیب می‌توان عزم سازمان در راستای حرکت به سمت تعریف الکترونیک (آنلاین) فرآیندهای جاری کسب و کار را یک گام مهم و اساسی در برنامه استراتژیک آن و تصمیمی حیاتی به منظور کاهش هزینه‌ها و افزایش اثربخشی سازمان دانست. به همین علت هم هسته‌های کارآفرین، استارت آپ‌ها و کسب و کارهای کوچک در فضای رقابتی امروز نمی‌توانند به منظور ورود به بازارهای جدید از مزایای کسب و کار آنلاین صرف نظر کنند. 

انواع مدل‌های کسب و کار در تجارت الکترونیک

تجارت الکترونیک را می‌توان از حیث دو طرف مبادله[1] به انواع مختلفی تقسیم نمود که بعضی از آنها عبارتند از:

  • ارتباط دو بنگاه(B2B): به الگویی از تجارت الکترونیکی اطلاق می‌شود، که طرفین معامله بنگاه‌ها هستند.
  • ارتباط بنگاه و مصرف‌کننده (B2C): به الگویی از تجارت الکترونیک اطلاق می شود که بسیار رایج بوده و ارتباط تجاری مستقیم بین شرکت‌ها و مشتریان می‌باشد.
  • ارتباط مصرف کننده‌ها و شرکت‌ها (C2B): در این حالت اشخاص حقیقی به کمک اینترنت فرآورده‌ها یا خدمات خود را به شرکت‌ها می‌فروشند.
  • ارتباط مصرف‌کننده با مصرف‌کننده (C2C): در این حالت ارتباط خرید و فروش بین مصرف‌کنندگان است.
  • ارتباط بین بنگاه‌ها و سازمان‌های دولتی (B2A): که شامل تمام تعاملات تجاری بین شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی می‌باشد. پرداخت مالیات‌ها و عوارض از این قبیل تعاملات محسوب می‌شوند.
  • ارتباط بین دولت و شهروندان (G2C): الگویی بین دولت و توده مردم می‌باشد که شامل بنگاه‌های اقتصادی، موسسات دولتی و کلیه شهروندان می‌باشد. این الگو یکی از مولفه‌های دولت الکترونیک می‌باشد. ارتباط بین دولت‌ها (G2G): این الگو شامل ارتباط تجاری بین دولت‌ها در زمینه‌هایی شبیه واردات و صادرات می‌باشد.

شایان ذکر است که مدل‌های کسب و کار ذکر شده، مستقل از هم نبوده و گاهاً به جای تاکید بر خرید و فروش، در قالب ارتباطی جهت اطلاع‌رسانی و فرهنگ‌سازی بروز می‌نمایند. به همین ترتیب، فرآیند ایجاد ارزش افزوده در کسب و کارهای الکترونیک، متأثر از تعامل فعال چهار عامل کلیدی زیر است:

عامل کارایی - کسب و کارهای الکترونیک از طریق بهینه‌سازی هزینه‌های مبادله نظیر (کاهش هزینه‌های جستجو، افزایش طیف انتخاب، افزایش دسترسی به اطلاعات متقارن، سادگی فرآیندها و اقتصاد صرفه به مقیاس و ...) موجب ایجاد مزیت برای کسب و کار و افزایش کارایی مبادلات می‌گردد. کارایی عملیاتی سازمان نسبت به کارایی در بازارهای مجازی از جنبه‌های مختلفی متفاوت است. اولین جنبه، کاهش میزان اطلاعات نامتقارن بین فروشندگان و خریداران از طریق فراهم نمودن اطلاعات نفصیلی و به روز شکل می‌گیرد. سرعت و سهولت جریان اطلاعات این جنبه را تقویت می‌نماید. به همین ترتیب این اطلاعات بهینه، هزینه‌های جستجو و چانه‌زنی را برای مشتریان کاهش می‌دهد و امکان بروز رفتارهای فرصت طلبانه را نیز کاهش می‌دهد. از طرفی با اهرم نمودن ارتباط بازارهای مجازی با یکدیگر، امکان اخذ آگاهانه تصمیمات با در نظر گرفتن پارامترهای بیشتر را فراهم می‌گردد. با کاهش هزینه توزیع، امکان انتخاب‌های متعدد با هزینه پایین را فراهم می‌نماید که به نوبه خود باعث کاهش اشتباهات می‌گردد. 

عامل تکمیل کنندگی - این عامل تبیین دیگری از مفهوم هم‌افزایی[2]است؛ بدین معنی که ارزش مجموعه‌ای از محصولات و خدمات به صورت یکجا بیش از ارزش ایجاد شده توسط تک تک این محصولات و خدمات ارزیابی می‌گردد. مزیتی که به راحتی توسط کسب و کارهای الکترونیکی بین محصولات و خدمات برای مشتریان (عمودی در برابر افقی)، بین دارایی‌های فیزیکی و الکترونیکی، بین فناوری‌های مختلف و یا فعالیت‌های مختلف محقق می‌گردد. در توضیح بیشتر این مورد می‌توان به مثال ارائه‌دهندگان خدمات اقامتی و توریستی اشاره نمود که با فراهم نمودن دسترسی به اطلاعات وضعیت آب و هوا، نرخ تبادل ارز، اطلاعات مراکز درمانی و ... ارزشی فراتر از خدمات صرفاً مسافرتی را در اختیار مخاطبین قرار می‌دهند.

عامل تکرار مبادلات - پتانسیل ایجاد ارزش برای کسب و کارهای آنلاین تا جاییکه مشتریان، علاقمند و راغب به تکرار  مبادلات (که به نوبه خود منجر به افزایش حجم فروش می‌شود) بوده و شرکای استراتژیک انگیزه‌ها و مشوق‌هایی به منظور حفط و تحکیم روابط خود (که منجر به کاهش هزینه فرصت برای هر دو طرف می‌شود) دارند، نیز گسترش یافته است. این عامل به عنوان قفل کردن مشتری نیز شناخته می‌شود. افزایش هزینه تعویض تأمین کننده از طریق مکانیزم‌هایی چون برنامه‌های وفاداری، طراحی برتر، اعتماد سازی، برند و سفارشی‌سازی تکنیک‌هایی است که در کسب و کارهای الکترونیک رواج بسیار دارد. مکانیزم دیگری که به صورت مستقیم و غیر مستقیم بر تکرار مبادلات در کسب و کارهای آنلاین تأثیر بسزایی دارد، عامل بیگانگی شبکه‌ای است.

عامل جدید بودن - ایجاد ارزش کسب و کارها از طریق نوآوری اولین بار توسط شومپیتر[3] تبیین گردید. در حالیکه تولید محصولات و خدمات جدید، روش‌های جدید تولید، توزیع، بازاریابی و فروش، و یا ورود به بازارهای جدید منابع سنتی ایجاد ارزش از طریق نوآوری هستند، کسب و کارهای آنلاین از طریق ساختاربندی مبادلات نیز اقدام به نوآوری می‌نمایند. معرفی شیوه‌های جدید چیدمان و انجام مبادلات تجاری امری روزمره شده و کسب و کارهای آنلاین با ارتباط‌دهی بخش‌های نامرتبط بازار، حذف ناکارایی‌ها در روابط بین فروشنده و خریدار و پرداختن به نیازهای موخر مشتریان (نظیر خرید خودرو از منزل)، و یا معرفی بازار تماماً جدید (فروش محصولات کم ارزش توسط eBay) در کنار ویژگی‌های منحصربفرد بازارهای مجازی (حذف محدودیت‌های فیزیکی و جغزافیایی، احتمال جریان معکوس اطلاعات از مشتریان به فروشندگان، و سایر روش‌های تجزیه و تحلیل و توزیع اطلاعات) این جریان نوآوری را بی‌پایان نشان می‌دهند.

مشاوران کسب و کار آنلاین گروه اگست آمادگی دارند نسبت به مشاوره کسب و کار، طراحی و تعریف فرآیندهای آنلاین کسب و کار، در کنار شما قرار بگیرند. علاقمندان می‌توانند به منظور کسب اطلاعات بیشتر با کارشناسان ما تماس گرفته و یا به منظور طرح سوالات و پیشنهادات خود با روابط عمومی ارتباط برقرار نمایند.

 

[1] Transactions

[2] Synergy

[3] Schumpeter